Blog

Ernesto Hoost draagt natuurlijk ook zijn steentje bij...

Ernesto Hoost heeft een hele sterke band met Japan. Het land waar hij vier keer tot wereldkampioen K-1 werd gekroond, waar kinderen uit Ernesto Hoost-bekers drinken, met poppetjes van de vechter spelen en waar hij vrienden en kennissen heeft gemaakt. De schok na de tsunami was groot. Vandaar dat de sportman zijn steentje bij wilde dragen om geld in te zamelen voor de slachtoffers.

,,Ik ben enorm geschrokken door wat er is gebeurd in Japan. Ik heb er nachtmerries van gehad, het hield me enorm bezig. Ik wilde graag wat doen voor de slachtoffers’’, vertelt Hoost. ,,Samen met Reebok zouden we een promocampagne houden in Japan, dat hebben we na de tsunami tot een liefdadigheidscampagne gemaakt.’’

Twee dagen hield Hoost samen met vrijwilligers met diverse atletische specialiteiten demonstraties op grote podia in Tokio en Yokohama. De opbrengst en het bedrag wat Reebok had bestemd voor de promotiecampagne, ging naar de slachtoffers.

DECEMBER - Ruim voor de Grand Prix in december 2006 heb ik aangekondigd dat dit voor mij de laatste K1 is. Ik ben 41 en het is tijd om te stoppen. Het liefst had ik met de titel afscheid genomen. Het had gekund. Ik was goed genoeg om te winnen, mijn kansen tegen de meeste vechters waren groot. Alleen Sem Schilt zou lastig worden. 

De eerste ronde won ik van Ghalid Arrab op punten. De tweede wedstrijd was tegen Sem Schilt. Ik had gehoopt dat ik hem kon vermijden omdat ik hem vanwege zijn lengte geen prettige tegenstander vind. Maar helaas, Jerome Lebanner verloor van hem in de eerste ronde dus de tweede ronde stonden wij tegen elkaar. Op dat moment kon ik niet van hem winnen.

 Met tranen in mijn ogen heb ik afscheid genomen van de vechtsport. Ik voelde dat het klaar was en dat deed pijn. Ik heb altijd met zoveel liefde en passie in de ring gestaan, dan is het moeilijk om afscheid te nemen.

JULI – Deze maand ben ik getrouwd met mijn grote liefde Doreen, de moeder van mijn drie kinderen. Het was een hele mooie dag. Na onze bruiloft hadden we een reis naar Suriname gepland. Het is altijd lastig voor mij om een vakantie te boeken omdat ik nooit weet wanneer ik moet vechten. Deze reis kwam nu ook slecht uit met mijn voorbereiding voor de kwalificatie van mijn laatste toernooi. Drie weken om te trainen, is eigenlijk te weinig. In die drie weken ben ik hard tegenaan gegaan en kon ik mijn conditie redelijk op niveau brengen. Mijn tegenstander Yusuke Fujimoto ging in de derde ronde neer.

MEI - In mei vocht ik mijn laatste gevecht in Nederland. Ik zou het in Amsterdam Arena opnemen tegen Bos Sepp, alleen trok hij zich op het laatste moment terug. Jammer, want ik wilde graag voor eigen publiek een mooie partij neerzetten.

Peter Aerts, die in de zaal zat, was bereid zijn plaats in te nemen. Peter had niet getraind, dus tot een echt gevecht kwam het niet. Ik won op punten.

FEBRUARI - In de tweede week van januari gebeurde er iets in mijn leven wat mijn nederlaag in december 2005 totaal naar de achtergrond drukte. Heel onverwacht heb ik mijn vader verloren. In Suriname is hij op de fiets aangereden. Dat hakte er stevig in. Het verdriet overheerst. Maar alles wat ik zal doen, zal ik opdragen aan mijn vader en mijn eerder overleden broer.