Blog

JANUARI - Het is eigenlijk wel bekend bij iedereen, toch wil ik terug gaan naar eind december. Mijn wedstrijd tegen Sem schuilt in Japan. Normaal gesproken was Johan Vos er altijd bij als mijn trainer. Omdat er wat verschillen in inzicht zijn, was er voor mij geen werkbare situatie meer. Ik heb een nieuw team samengesteld en voor mijn partij tegen Schilt werd ik begeleid door Jerrel Venetiaan, Orlando Gemerts, Bart steltenpool en de Japanner Dol.

Omdat Schilt een lange vechter is, die veel met zijn knieën werkt om zo de tegenstander op afstand te houden, lag daar de nadruk op tijdens mijn trainingen. Sparringpartners werden uitgezocht op lengte en grootte.

Dat het lastig zou worden, wist ik van tevoren. Al merkte ik wel dat het tijdens de training steeds beter ging. De aanloop naar het gevecht was niet anders dan anders. Het goede gevoel waarmee ik de ring instapte, had ik ook tijdens de wedstrijd. In het begin moest ik wel even zoeken naar mijn ritme. Toch wennen na een jaar afwezigheid. Sem heeft een lastige tactiek om tegen te vechten. In de eerste ronde zocht ik naar kansen. In de tweede ronde wilde ik meer naar voren vechten, ik wilde stoten. Maar op het juiste moment was Sem daar met zijn. Op het moment dat hij me raakte wist ik dat het ging bloeden, dus dat zou me een probleem geven.  De scheidsrechter vond het nodig om me acht tellen te geven, wat volgens mij niet hoefde. De dokter zei als nel dat het einde van de partij was. Voor mijn gevoel moest het toen nog beginnen!

Bij mijn rentree heb ik dus aardig wat pech meegemaakt. Maar het belangrijkste dat ik aan de wedstrijd heb overgehouden is het goede gevoel. Ondanks het feit dat ik er lang uit ben geweest, ben ik tevreden over de manier waarop ik heb gevochten. Het voelde weer vertrouwd. Mijn lichaam is klaar voor het grote werk. Dat was een grote opluchting.  Het jaar 2005 heb ik afgesloten met een dubbel gevoel. Blij dat ik weer had gevochten, jammer dat ik bij mijn rentree had verloren. 

DECEMBER - Het is alweer een tijd geleden dat ik iets van me heb laten horen. Maar na mijn verloren wedstrijd tegen Remy Bonjasky bij het K1 gala in december vorig jaar was ik erg teleurgesteld. Ik verloor die partij op punten. Het kostte me veel moeite om over die wedstrijd heen te komen. Bovendien had ik een blessure aan mijn kuitbeen opgelopen. Er was een klein botje boven dat kuitbeen verschoven. Daardoor had ik constant pijn bij het trappen. Een groot deel van dat jaar ben ik aan deze blessure behandeld. Een operatie was gelukkig niet nodig. De blessure is wel de reden waarom ik dit jaar nog niet in de ring heb gestaan. Mijn been moest eerst genezen.

NOVEMBER - Geen duels, betekent niet dat ik dit haar niets heb gedaan. Ik heb commentaar verzorgd voor diverse zenders bij wedstrijden. Voor Eurosport en de Amerikaanse sportzender ESPN heb ik commentaar gegeven bij de K1wedstrijden. Hartstikke leuk om te doen. Ik denk dat ik hier meer mee wil doen. Verder ben ik zelf trainingen gaan geven.

Ik heb ook meegewerkt aan het Zweedse tv programma Rallars ving waarin ze een documentaire over vechtsport lieten zien. Ze reisden de hele wereld over en zijn bij mij thuis geweest. Het klapstuk was dat ik werd uitgenodigd voor de Grand Prix Scandinavie in mei. Ze hebben me van alles laten zien en allerlei toeristische dingen laten doen. Zo moest ik tegen een boksbal slaan. Het duurde een paar slagen voordat de wijzer helemaal rondging en dat ik dus de kampioen was.

Verder was ik in september jurylid bij een kontenwedstrijd van surfmerk Reef. Ik moest vrouwelijke achterwerken beoordelen. Helaas werd mijn favoriet tweede. Erg grappig om eens mee te maken.

Vanaf dat moment merkte ik dat mijn blessure steeds minder werd en dat ik minder pijn had bij het trappen. Toen ben ik intensief gaan trainen. Veel krachttraining en kickboksen. Toen ik in september het kwalificatietoernooi werd gevochten, heb ik aangekondigd geen toernooien meer te vechten. Heel veel fans reageerden teleurgesteld. Ik heb mensen zien huilen en sommige supporters zijn me zelfs op komen zoeken in mijn hotel om me te bedanken voor al die mooie jaren. Dat deed me veel. Gelukkig begrepen mijn fans mijn beslissing en respecteerden die ook. Medio november voor het K1 gala van start ging heb ik bekend gemaakt dat ik tegen de winnaar zal gaan vechten. Op 31 december sta ik tegen Sem Schilt in de ring. Dat zal niet makkelijk worden, maar ik heb er veel vertrouwen in.

DECEMBER - De K1 is een grote teleurstelling  geworden. Ik had er veel van verwacht, maar heb dat niet kunnen waarmaken. Mijn voorbereiding was heel goed en ik voelde me lekker. De wedstrijd tegen Remy begon goed. De eerste ronde kon ik met goede stoot en trapacties makkelijk op mijn naam brengen.  De tweede ronde kwam Remy sterk terug en hoewel veel mensen mij die ronde ook gaven, zag ik die zelf als onbeslist. De derde ronde was Remy sterker, of beter gezegd, ik deed te weinig. Deze zag ik in het voordeel van mijn tegenstander. Toen een extra ronde. Het grootste deel van deze ronde werd duidelijk door mij gedomineerd. Ik scoorde veel meer. Mijn verbazing was dan ook groot toen de jury deze ronde aan Remy gaf. Naar mijn idee hebben ze hier de plank volledig misgeslagen. Steeds als ik de beelden terugzie, begrijp ik niet waarom die ronde naar Remy is gegaan. Hebben de leden naar een andere wedstrijd gekeken? Moest Remy van mij winnen, koste wat kost?

Remy won uiteindelijk het toernooi. De vijfde K1titel waar ik zo op gehoopt had, heb ik niet kunnen halen. Ik heb wel officieel protest ingediend bij de organisatie. Ik weet niet wat de organisatie doet, maar ben echt zwaar teleurgesteld. Mijn titel krijg ik er niet mee. Ik neem een time-out en ga me voorbereiden op volgend jaar.

Alle fans die op mijn site reageren of op een andere manier, hartelijk bedankt. Dit waardeer ik enorm en het sterkt me om door te gaan. Volgend jaar kunnen jullie zekere weer van mij verwachten.

NOVEMBER - Ik zal de laatste maanden in vogelvlucht doornemen. In mei van dit jaar liep ik een knieblessure op nadat ik meedeed aan de opnames van een videoclip. Dit geintje kostte me minstens een wedstrijd en nam nogal wat tijd van herstel. Het stomme is dat ik in mijn carrière niet veel zware blessures heb opgelopen. Ik was doodziek dat dit gebeurde door een videoclip en niet gewoon met een training. Dat had ik zeker minder erg gevonden!